Deel 3: "Smaad & Laster"

Er zijn littekens die je kunt aanwijzen en er zijn littekens die niemand ziet. De littekens die ik draag leer ik masseren door mijn grote liefde te omarmen, om te schrijven. Hier, waar jij en ik nu zijn schrijf ik een deel wat ik met mij meedraag wat gedeeld mag worden met de wereld.

Maya Angelou zegt: “When people show their face the first time, believe them” Ik had het kunnen weten toen ik haar ontmoette en tegen haar zei: “Ik ben vrijgezel”- het eerste wat zij zei was: “OMG wil je met mij trouwen” Op dat moment vond ik dat schattig, terwijl ik eigenlijk een contract tekende voor het besmeuren van mijn naam.

In een vrij korte relatie van 7 maanden leerde ik over de schaduwkanten van de mens. Ik zal eerlijk kunnen zeggen dat ik de eerste twee maanden tot over mijn oren verliefd was. Ze was de perfecte vrouw. Alles wat ik wilde en van had gedroomd, werd mij aangereikt.

Na deze witte brood weken werd het snel een zinkend schip, groter dan de Titanic.

Wat ik nog niet wist is dat na deze witte brood weken zij afstapte van haar medicatie van een ziektebeeld waar ik niet van op de hoogte was. 

Zonder in verdere details te treden van deze relatie heb ik abrupt na 7 maanden afscheid genomen van een moeilijke tijd. Want ik wist een ding zeker; Dit is niet wat ik voor mezelf wilde.

Kort, nadat ik deze relatie had verbroken ontmoette ik een dame. Ik had er wel vertrouwen in dat deze persoon in ieder geval oprecht was, zij was tenslotte ook een goede vriendin van een van mijn vrienden. Ik was er heel bewust van dat ik op dat moment een “rebound” nodig had, al was het alleen omdat mijn 7 maanden durende relatie zo intens en slopend was geweest.

Na 7 weken sloeg het schip volledig om. Ik had te maken met iemand, die naar mijn idee zijn eigen hagje wilde redden, volledig een andere kant van zichzelf liet zien. Mij volledig voor de bus gooide bij andere mensen door bestaande gesprekken en verhalen te verdraaien zodat een derde partij haat creëerde. Ik was terneergeslagen door wat hier gebeurde. Ik werd gelijk herinnerd aan mijn pestverleden en werd vol geconfronteerd met het oordeel van de ander. Nog erger, de ander had een oordeel gecreëerd gebaseerd op leugens om haat te zaaien.

Hier begon een diep helingsproces. Niet alleen van dat moment, maar helemaal terug naar mijn puberteit. Een volledige zomer opgesloten in huis, weinig eten, veel blowen en ontelbare emmers vol met tranen. Ik wilde alleen zijn, geen connecties, geen relaties.. de volledige focus op mezelf. Ik had alleen behoefte aan mensen om me heen die mij goed kende. Dat was familie maar ook mijn “chosen family” 

Na weken lang thuis te hebben gezeten wat inmiddels een ongezonde situatie werd, wilde ik “ver” kijken. Het enige wat ik nog echt wilde was de natuur in. Rust, groen, vogels en mensen om me heen die ik echt kon vertrouwen. Gelijkgestemden, mensen die me niet oordeelden op wat ik ben of wat ik deed. Mensen die mij volledig op mijn eigen pas door mijn verdriet heen konden laten bewegen. Op deze manier werden de “Sacred Nature Walks - by Lexeah” geboren. 

Nadat de zomer voorbij was, ik mijn 40ste verjaardag had gevierd in september, vond ik rust. Mijn wekelijkse therapie sessies bouwde ik af naar tweewekelijks en aan het einde van het jaar werden deze maandelijks. De winter is voor mij een periode van bezinning. Ik vond het eindelijk weer heerlijk om binnen te zijn en te coconnen. 

Inmiddels was er ruim een jaar verstreken sinds ik een einde had gemaakt aan mijn eerste, intense relatie van zeven maanden. Langzaam begon ik weer meer onder de mensen te komen. Juist toen hoorde ik, via verschillende kanten, verhalen die over mij de ronde deden. Verhalen die zouden zijn ontstaan nadat ik de relatie had beëindigd.

Ik beweeg me binnen een relatief kleine community. Een omgeving waarin mensen elkaar kennen, waarin verhalen zich razendsnel verspreiden en waarin één versie van een gebeurtenis al snel als waarheid wordt aangenomen. Dat besef maakte de schok alleen maar groter. Ik voelde vooral heel veel verwarring.

Terwijl ik luisterde, begon ik bijna aan mijn eigen herinneringen te twijfelen. Sommige details klopten eenvoudigweg niet met de werkelijkheid die ik had beleefd. Zo werd er bijvoorbeeld gesproken over een relatie van een jaar, terwijl dat in werkelijkheid zeven maanden had geduurd. Op dat moment realiseerde ik me dat niet alleen de feiten waren veranderd, maar dat er blijkbaar een heel nieuw verhaal over mij was ontstaan.

Ik kies er bewust voor om de voorbeelden die ik destijds hoorde niet uitgebreid te herhalen. Niet omdat ze onbelangrijk zijn, zeker niet, maar omdat ik mezelf heb beloofd oude wonden niet telkens opnieuw open te halen. Ik heb hard gewerkt om die periode een plek te geven, en ik wil mijn energie niet langer besteden aan het opnieuw beleven van woorden die mij destijds hebben gekwetst.

Toch is er één onderdeel dat ik niet onbenoemd wil laten.

Mijn werk als spiritueel begeleider is een groot onderdeel van wie ik ben. Ik ben er altijd open over geweest dat ik werk met rituelen, natuur, symboliek en spiritualiteit. Dat is niet iets wat ik verborgen houd; integendeel. Het heeft moed gekost om daarmee naar buiten te treden, juist omdat ik weet hoeveel vooroordelen er over spiritualiteit bestaan.

En juist daarom raakte het me diep toen meerdere mensen mij vertelden dat mijn spirituele werk binnen diezelfde community werd neergezet alsof ik mij met zwarte magie zou bezighouden. Die woorden gingen niet alleen over mijn werk.

Ze raakten mijn integriteit. Ze raakten mijn intenties. Ze raakten een deel van mijn identiteit waar ik juist met liefde, zorg en toewijding aan heb gebouwd.

Tot op de dag van vandaag kan dat me nog raken. Niet omdat ik twijfel aan wie ik ben, maar omdat ik weet hoeveel invloed een verhaal kan hebben wanneer mensen het horen zonder ooit het gesprek met jou aan te gaan. En los van dat alles beweeg ik altijd vanuit het licht.

Dat is misschien wel de grootste schade van smaad en laster. Niet alleen dat er onwaarheden worden verspreid, maar dat iets waar jij met heel je hart voor staat, in de ogen van anderen kan veranderen in iets wat je nooit bent geweest.

Deze pijn ontstaat niet door een klap of een val, maar door woorden. Door verhalen die over je worden verteld terwijl jij er niet bij bent. Door aannames die langzaam veranderen in ‘waarheden’. Door mensen die een versie van jou leren kennen die nooit heeft bestaan.

Als je ooit bent gepest, weet je hoe dat voelt. Je leert al jong dat het oordeel van een ander je wereld kan bepalen. Dat één verhaal genoeg kan zijn om buitengesloten te worden en dat mensen liever geloven wat ze horen dan ontdekken wie je werkelijk bent.

Jarenlang heb ik gewerkt om dat achter me te laten. Analytische therapie hielp me begrijpen dat het oordeel van een ander niet bepaalt wie ik ben en ik leer mijn eigen stem weer te vertrouwen. Ik leerde dat ik niet verantwoordelijk ben voor de verhalen die anderen over mij verzinnen.

Opnieuw werd er een verhaal over mij verteld dat niet van mij was. Woorden werden verdraaid. Gebeurtenissen kregen een andere betekenis. Verhalen werden groter, spectaculairder en steeds verder verwijderd van de werkelijkheid. Mensen vormden een mening over mij zonder mij ooit iets te vragen. Dat is misschien wel de grootste schade van smaad en laster.

Niet alleen dat er onwaarheden worden verspreid, maar dat je langzaam het gevoel krijgt dat je jezelf steeds opnieuw moet bewijzen. Alsof je voortdurend achter een versie van jezelf aanloopt die iemand anders heeft gecreëerd.

Dat vreet aan je. Aan je vertrouwen. Aan je gevoel van veiligheid en aan je geloof in mensen. En het raakt precies de plekken waarvan je dacht dat ze eindelijk waren geheeld.

Ik weet inmiddels dat mensen vaak spreken vanuit hun eigen pijn, hun eigen angst of hun eigen werkelijkheid. Dat maakt de gevolgen alleen niet minder groot. Want degene over wie het verhaal gaat, draagt vaak de gevolgen van iets wat nooit heeft plaatsgevonden.

Dat is de onzichtbare schade van smaad en laster. Niet omdat de leugen waar is.

Maar omdat mensen besluiten de persoon te geloven.

En toch weiger ik mijn leven te laten bepalen door verhalen die niet van mij zijn. Mijn waarheid hoeft niet harder te schreeuwen dan een leugen. Ze hoeft alleen maar geleefd te worden. Misschien is dat wel een van de moeilijkste lessen die ik ooit heb geleerd.

Gek genoeg, ben ik diep dankbaar voor deze ervaring. Het heeft een poort geopend om terug te graven in mijn verleden om dieper te helen.

Een diepe buiging en groot dank aan de vrouwen die mij hebben gedragen door de natuur heen. Farell, Jamie, Lieke, Serenity en Sumayya. 

Liefde, warmte en diep dankbaarheid voor OTION, Lorraine en mijn liefste zus Sabrina.

Jullie waren steun in diep verdriet.