Yu musu teri mi – Akui Aku. Deel I: Thuiskomen.

Mijn spirituele pad begon niet met een keuze. Het begon met een gemis. Een ware zoektocht naar echt thuiskomen.

Ik groeide op tussen twee culturen en twee religieuze werelden. Vanuit mijn Indonesische familie kreeg ik de islam mee. Vanuit de andere kant van mijn familie kwam ik in aanraking met het christendom. Twee geloven die allebei een belangrijke rol speelden in mijn opvoeding. En toch.. in geen van beide voelde ik me werkelijk thuis.

Als kind was ik altijd op zoek naar iets wat ik kon voelen. Iets tastbaars. Ik had zoveel vragen. Wie ben ik? Waarom ben ik hier? En waar hoorde ik eigenlijk thuis?

Die vragen werden alleen maar groter doordat ik opgroeide tussen twee culturen, zonder me in één van beide volledig geaccepteerd te voelen. Mijn vader was Indonesisch. Mijn moeder Surinaams. En ik bevond me voortdurend tussen die twee werelden in.

Binnen de Indonesische gemeenschap voelde ik me te zwart en binnen de Surinaamse gemeenschap voelde ik me niet Surinaams genoeg. Het was alsof ik overal een deel van mezelf moest achterlaten om erbij te horen. Maar nergens echt volledig welkom was.

Ik herhaal.. ik moest overal een deel van mezelf achterlaten om erbij te horen. Maar nergens was ik volledig welkom. En ik herhaal die zin bewust. Omdat dit gevoel mij heeft gevormd op een manier die ik lange tijd niet heb durven erkennen.

Mijn vader was daar opvallend eerlijk over. Hij zei vaak tegen mijn zus en ik: “Ik hou van jullie omdat jullie mijn kinderen zijn, maar mijn familie houdt niet van jullie vanwege jullie huidskleur.”

Als kind begrijp je de volledige betekenis van zulke woorden niet meteen. Maar je voelt wél wat ze met je doen. Ze nestelen zich diep vanbinnen. En ze beïnvloeden hoe je naar jezelf kijkt.

Eén herinnering is mij altijd bijgebleven. Deze speelt zich af in het restaurant van mijn vader. Hij had samen met zijn broer een Indonesisch restaurant, Lombok, aan de Vijzelgracht in Amsterdam. Mijn oom had vier kinderen. En wanneer ik daar kwam, zag ik hoe mijn neven en nichten samen beneden speelden. Zij hoorden bij elkaar. Zij waren een familie. Maar ik werd nooit gevraagd om mee te doen. Ik bleef aan de zijlijn staan. En ik keek toe. Niemand zei ooit hardop dat ik er niet bij hoorde. Maar de boodschap was voelbaar in alles wat niet werd gezegd. Mijn vader voelde dit ook. Ik bleef boven zitten, achter in het restaurant en mijn vader gaf me allerlei lekkere hapjes. Van lemper tot loempia's. Dat was zijn manier om de afwijzing te verzachten.

Dat gevoel van buitensluiting bleef niet beperkt tot mijn familie. Het werd een rode draad in mijn leven. Maar het voedde ook iets anders. Een hele lange zoektocht naar identiteit. Naar verbinding en naar betekenis. Ik wilde begrijpen wie ik werkelijk was, los van de labels die anderen op mij plakten. En omdat ik me niet kon vinden in de religies waarmee ik was opgegroeid, begon ik verder te zoeken. Ik zocht naar iets dat ik zelf kon ervaren. In plaats van iets dat ik moest geloven. Zo kwam ik terecht bij astrologie. Als jong tienermeisje paktte ik de 'SPITS" krant in de tram alleen voor laatste bladzijde. Alle horoscopen leesde ik aandachtig door onderweg naar school.

De sterren fascineerden me. Voor het eerst voelde ik dat er een taal bestond die mij hielp om mezelf beter te begrijpen. Niet omdat iemand mij vertelde wie ik moest zijn. Maar omdat ik ontdekte wie ik al was.

Die interesse groeide uit tot een veel bredere reis. Ik verdiepte me in de natuurlijke "cycle of life". In de energie. In mijn intuïtie en in de verbinding tussen mens en natuur. En stap voor stap ontdekte ik kwaliteiten in mezelf die ik jarenlang had weggestopt. Of eerlijk gezegd nooit had herkend.

Gaandeweg werd iets duidelijk. Na het overleiden van mijn vader stond ik in verbinding met het verticale veld waarin mijn liefde voor kruiden veel dieper ging dan een gewone interesse. Ik voelde instinctief aan welke planten, geuren en natuurlijke middelen mij ondersteunden. En hoe meer ik leerde, hoe meer ik besefte: dit is geen toevallige hobby. Dit is een deel van mijn wezen.

Ik ontdekte dat ik in essentie een geboren kruidenvrouw ben. Iemand die verbinding zoekt met de wijsheid van de natuur. Iemand die heling vindt in wat de aarde ons geeft.

Als ik nu terugkijk, zie ik dat mijn spirituele pad nooit alleen ging over astrologie, kruiden of religie. Het ging over het terugvinden van mezelf. Over het helen van de delen die zich afgewezen voelden. Over leren om mezelf niet langer te definiëren door de plekken waar ik niet welkom was. Maar door de waarheid die ik diep vanbinnen altijd al voelde.

Mijn zoektocht begon met de vraag waar ik thuishoorde.

Uiteindelijk ontdekte ik dat thuiskomen niet gaat over een cultuur. Of een religie. Of de goedkeuring van anderen. Het gaat over het durven bewonen van jezelf.

---

Wat betekent thuis voor jou?

Misschien herken je dit gevoel van ergens tussenin staan. Misschien heb je ook geworsteld met je identiteit of het gevoel anders te zijn. Wat betekent thuis voor jou? Is het een plek, een gevoel, een groep mensen? Of iets anders?

Ik nodig je uit om daar eens over na te denken. Want thuis is niet altijd een vaste plek. Soms is het iets wat je zelf mag creëren.

In het volgende deel van mijn verhaal neem ik je mee in mijn ervaringen met pesten en het gevoel van anders zijn. Hoe die ervaringen mijn kijk op mezelf en mijn plek in de wereld hebben gevormd.

Dank je wel dat je dit eerste deel van mijn zoektocht hebt gelezen. Ik hoop dat het je iets geeft om over na te denken en dat je je misschien een beetje herkent in mijn verhaal.

Liefs, Lex