.jpg)
Mijn Keel.
Mijn Zwaard.
Mijn Pen.
Welkom. Fijn dat je hier bent.
Wat je hier gaat lezen, heb ik lange tijd voor mezelf gehouden. Het stond eerst alleen in mijn journal. Veilig. Verborgen. Van niemand anders dan van mij. En toch voelde ik op een gegeven moment dat het daar niet langer mocht blijven.
Ik schrijf omdat ik jarenlang niet kon zeggen wat ik voelde. Omdat ik geleerd had om mezelf kleiner te maken, mezelf aan te passen, mezelf weg te stoppen. Tot ik mezelf onderweg ergens kwijtraakte. Schrijven is voor mij de weg terug. Niet om een mooi verhaal te maken, maar om te verwerken wat ik zo lang met me heb meegedragen. Om woorden te geven aan dat wat ik nooit hardop durfde te zeggen.
En dat doe ik kwetsbaar. Bewust.
Want ik geloof dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar de plek waar échte verbinding begint. Pas toen ik durfde te delen wat ik het liefst verborgen hield, ontdekte ik dat ik niet de enige was. Dat er meer mensen zijn die zich nergens helemaal thuis voelen. Die zichzelf jarenlang hebben weggecijferd. Die nog steeds bezig zijn met helen.
Deze serie deel ik daarom niet vanuit een plek van "ik heb het allemaal begrepen". Ik deel het vanuit eerlijkheid. Vanuit het rauwe, het onaffe, het menselijke. In de hoop dat jij je hierin misschien herkent. Dat je je iets minder alleen voelt. En dat we, ieder met ons eigen verhaal, samen een stukje kunnen helen van wat we ooit alleen moesten dragen.
Lees mee. In je eigen tempo. Zo veel of zo weinig als je aankunt.
En weet: je bent gezien.
Lex
Lees deel 1 nu online - klik hier ->
Lees deel 2 nu online - klik hier ->
Binnenkort online
Binnenkort online
Binnenkort online
Binnenkort online
Binnenkort online
Binnenkort online
Binnenkort online